سایت فوتبال مردمی

چاپ

بمناسبت جشنواره مطبوعات

خلاقيت از ابتکار سرچشمه مي گيرد و ابتکار تنها زمانی پديد خواهد آمد که عميقانه ناخشنود باشيم.«کریشنا»

همه چیز فوتبالی به جز «خرد» فوتبالی

وقتی ریاست ورزش ایرانی به فوتبال (این ابر رشته ورزش ها) بیگانه وار نگاه می کند!

وقتی «مجمع عمومی فوتبال ایرانی» (این عقل متعقله فوتبالی) در خواب زمستانی خویش همچنان سیر می کند!

وقتی که ریاست فوتبالمان اعتراف می کند که به این پست تحمیل شده (وکم کم داره از فوتبال خوشم می آید) !

وقتی که «رسانه ها»، این به اصطلاح پیشگامان نهضت بیداری و روشنگری و خردورزی در جامعه ایرانی غرق در کوچه و پس کوچه های حاشیه های فوتبالی اند و از طرح سئوالهای اساسی و بنیادین در فوتبال ایرانی عاجز و غافلند و همواره از ورود به مباحث اصلی و شاهراه اصلی فوتبالی احتراز دارند؛ در چنین حالتی خواسته و ناخواسته عملکرد ایشان تبدیل به واپس ماندگی فوتبالی می شود که تنها هنر آقایان اینست که «حاشیه ها» را در حد «متن» بزرگ نمایند و نیز کاووش گری خویش را به تحسین آورند!

وقتی گنگی فوتبالی جامعیت «خاص و عام» می یابد، آنگاه دیگر چه کسی مسئول این فوتبال بیچاره و یتیم و وامانده است ؟ با این وصف، فوتبال ایرانی باید که پیوسته تحت فرمان و دستور «دیوسیاه» فوتبال تقلیدی برقصد و برقصد و همواره نیز از رقص خویش مغموم و پریشان باشد! با این واقعیت فوتبالی ، آنچه که نیاز اصلی فوتبال ایرانی است مسئله «بیداری وخردورزی فوتبالی» می باشد که متاسفانه باید گفت که این مهم از اول فوتبالمان تا امروز در پرده فراموشی مانده! «افسوس که این مزرعه را خواب گرفته / دهقان مصیبت زد را خواب گرفته) .

آری سالها در حسرت آن ماندیم که کسی بیاید و بر مسند ورزش ایرانی تکیه زند که «فوتبال و فوتبال ایرانی» را که فراتر از یک رشته ورزشی است و به پدیده ای جهان شمول و مردم شمول و.... تبدیل گشته، به خوبی بشناسد و مسئله فوتبال ایرانی را «جدی» بگیرد و «طرح جامع فوتبال ایرانی» را در دستور کار خویش قرار دهد، اما تا کنون این آرزو به اجابت نرسیده است!

آری، سالها پس از ترس و دلهره تعلیق فوتبال ایرانی توسط «فیفا»، امیدوار بودیم که با آمدن و رفتن «کمیته انتقالی» دارای یک ساختار مطلوب و همچنین یک مجمع عمومی آگاه و خردورز فوتبالی خواهیم شد و این مجمع حاکم و ناظر و فعال در سر نوشت فوتبال ایرانی به ایفای نقش خواهد پرداخت؛ اما دیدیم و دیدند که خواب زمستانی حاصل وجود این مجمع است!

آری، سالها دیدیم که یک دونده ساده چگونه با عزم و اراده فردی خویش به سازمان ورزش کشور راه یافت و بعد معاونت آن و سپس معاونت کمیته ملی المپیک و پس از آن به سمت ریاست فوتبال ایرانی نائل آمد و اکنون نیز خیز قاره ای (عضو ساختار سازی در AFC) برداشته و در این راه اما عملکرد ورزشی- فوتبالی ایشان حاصلی نداشته و در کارنامه اش چیز قابل ذکری نبوده که منجر به پایداری و توسعه و تحول آوری ورزشی بوده باشد(حتی یک مورد)! اگر این صعود فردی برای جامعه ایرانی- ورزشی دستاوردی نداشته اما برای او خیلی چیزها به ارمغان آورده است! (آن کس که نهان بود ز«ما»، آمد و «ما» شد/ آنکس که نه «ما» بود و «شما» ما و شما شد)

آری، سالها با حسرت و امید پای این رسانه ورزشی و آن رسانه ورزشی نشستیم تا شاید روزی یکی از ایشان «ما» را با جان کلام فوتبالی آشنا کند و موجبات «روشنگری و خردورزی فوتبالیمان» را فراهم آورد و معنی پیشگامی رسانه در عرصه فوتبال ایرانی را تحقق عینی بخشد، اما در مقابل دریغ و دردا که سالها هزار و یک جور کارشناس و برنامه را به خوردمان دادند و هزار و یک جور این فوتبال را مو شکافی کردند، اما به مقوله اصلی یعنی «خرد فوتبالی » هیچگاه نپرداختند! تا سرنوشت «تقلیدی» تقدیر تاریخی مان شود و عاقبت نیز باور داشته باشیم که فوتبال یعنی همین که هست (بازی  برد و باخت و سرکاربودن) و نه سازندگی جهت نسل جوان و جامعه ایرانی.

آری، 4 رکن اصلی فوتبالمان(ورزش کشور+ مجمع عمومی فوتبال ایرانی+فدراسیون فوتبال+ رسانه ها) که مسئول فوتبال ایرانی هستند وقتی که در گنگی فوتبالی و عدم توجه به  چرائی «گنگی فوتبالی» غرق اند (به قول مولانا کیسه خالی ای که صد گره بر در آن زده اند و محتوایش «خالی» است را می کوشند که یکی پس از دیگری باز کنند)؛ پس چه باید کرد و چگونه می توان این نیروی های مولد و نجات بخش را که در تسلسل  وگرداب فوتبالی فعالیت می کنند، به راهی دیگر متوجه و متمرکز نمود تا «بیداری فوتبالی» برایمان میسر گردد؟ براستی که غفلت و جاهلیت فوتبالی ما را کشت، همان فوتبالی که می توانست یک تحول آور مثبت و متعالی و اجتماعی باشد اما به جهت سوء مدیریت ها وعدم مدیریت ها تبدیل به آلت قتاله شده و معدوم کننده داشته و سرمایه هایمان گردیده است(مادی و معنوی).

با این وصف، کی و کجا و چگونه مقدمه «بیداری فوتبالی» برایمان رخ می دهد؟(با این غفلت 4 رکنی) تا  از تسلسل زشت و ناهنجار فوتبال تقلیدی رهائی یابیم ؟ خدا داند و بس! با این یاس و ناامیدی اما، امید آنکه راس فوتبال ایرانی (علی کفاشیان) باور کند که غصب کننده این جایگاه است و قبل از وداع با این پست از هنر «بوروکراسی بازی» خود به ضرر خویش و به نفع فوتبال ایرانی «مقدمه و بستر آمدن یک مدیر شایسته» را در کمال آرامش فوتبالی همراه با یک انتخابات سالم و وسیع تر  فراهم آورد و با این عمل و اقدام خود، خاطره ای خوب در اذهان به یادگار گذارد.                             بدان امید- بدرود.                    یکی از اهالی مردمی فوتبال- مهدی میرابی

اگر می خواهی برای حال و آینده مفید باشی از گذشته درس بگیر. «ناپلئون»

 

چاپ

حسین (ع) بیشتر از آب ، تشنه لبیک بوداما افسوس که به جای افکارش زخم های تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی «آبی» معرفی کردند«دکترعلی شریعتی»

ایام سوگواری شهادت امام حسین (ع) برشیعیان و عدالت ورزان جهان تسلیت باد

ماهاتما گاندی، رهبر بزرگ انقلاب هندوستان، می گوید: «من برای هند چیز تازه ای نیاوردم؛ فقط نتیجه ای را که از مطالعات و تحقیق هایم درباره تاریخ زندگی قهرمانان کربلا به دست آورده بودم، ارمغان ملت هند کردم. اگر بخواهیم هند را نجات دهیم واجب است همان راهی را بپیماییم که حسین بن علی علیه السلام پیمود

توماس کارلایل، مورخ مشهور انگلیسی، می نویسد: «بهترین درسی که از تراژدی کربلا می گیریم این است که حسین علیه السلام و یارانش ایمان استوار به خدا داشتند. آنها با عمل خود روشن کردند که تفوقِ عددی در جایی که حقّ با باطل روبه رو می شود اهمیّتی ندارد. پیروزی حسین علیه السلام با وجود اقلیتی که داشت باعث شگفتی من است

واشینگتن ایرونیک، تاریخ نویس امریکایی، می نویسد: «برای امام حسین علیه السلام ممکن بود که زندگی خود را با تسلیم شدن در برابر اراده یزید نجات بخشد، لیکن مسئولیّت پیشوای اسلام اجازه نمی داد که او یزید را به عنوان خلیفه بشناسد. او به منظور رها ساختن اسلام از چنگال بنی امیه به سرعت خود را برای قبول هر ناراحتی و فشاری آماده ساخت. در زیر آفتاب سوزان سرزمین خشک و در روی ریگ های تفتیده عربستان روح حسین علیه السلام فناناپذیر است. ای پهلوان و ای نمونه شجاعت و ای شه سوار من؛ ای حسین».

مُسیوهاربین آلمانی می گوید: «اگر در کلمات و گفتار حسین علیه السلام درست دقت شود معلوم خواهد شد که هدف و آرمان حسین علیه السلام جلوگیری از ستم بود و این همه قوّت قلب و از خودگذشتگی را در راه مقصود عالی خویش خرج کرده است. حتی در آخرین دقایق زندگی طفل شیرخوار خود را قربانی حقّ و حقیقت نمود و با این عمل اندیشه فلاسفه و بزرگان عالم را متحیّر ساخت».

توماس ماساریک می گوید: «گرچه کشیشان ما هم از ذکر مصایب حضرت مسیح مردم را متأثر می سازند، ولی آن شور و هیجانی که در پیروان حسین علیه السلام یافت می شود، در پیروان مسیح یافت نخواهد شد و گویا سبب این باشد که مصایب مسیح در برابر مصایب حسین علیه السلام مانند پر کاهی است در مقابل کوهی عظیم».

اِدوارد بِراون مستشرق معروف انگلیسی می گوید: «آیا قلبی پیدا می شود که وقتی درباره کربلا سخن می شنود، آغشته به اندوه نگردد؟ حتی غیر مسلمانان نیز نمی توانند پاکی روحی را که در این جنگ تحت لوای اسلام انجام گرفت انکار کنند».

فردریک جِمس می گوید: «درس امام حسین و هر قهرمان شهید دیگری این است که در دنیا اصول ابدی عدالت و ترحّم و محبّت وجود دارد که تغییر ناپذیرند و هم چنین می رساند که هرگاه انسان برای حفظ این صفات مقاومت کند و در راه بقای آن پافشاری نماید آن اصول همیشه در دنیا باقی و پایدار خواهد ماند».

چارلز دیکنز نویسنده انگلیسی می نویسد: «اگر منظور امام حسین علیه السلام جنگ در راه خواسته های دنیایی بود، من نمی فهمم چرا خواهران و زنان و اطفالش به همراه او بودند؟ پس عقل چنین حکم می کند که او فقط برای اسلام، فداکاری خویش را انجام داد».

آنطون بارا می نویسد: «اگر حسین از آنِ ما بود، در هر سرزمینی برای او بیرقی برمی افراشتیم و در هر روستایی برای او منبری برپا می کردیم و مردم را با نام حسین به مسیحیّت فرا می خواندیم».

گیبون، مورخ معروف انگلیسی، می گوید: «با آن که مدتّی از واقعه کربلا گذشته و ما هم با صاحب واقعه هم وطن نیستیم، مع ذلک مشقّات و مشکلاتی که حضرت حسین علیه السلام تحمّل نمود، احساسات سنگ دل ترین خواننده را بر می انگیزد، چندان که نوعی عطوفت و مهربانی نسبت به آن حضرت در خود می یابد».

نیکلسون، خاورشناس معروف، می نویسد: «بنی امیه سرکش و مستبّد بودند، قوانین اسلامی را نادیده انگاشتند و مسلمین را خوار نمودند.... چون تاریخ را بررسی کنیم گوید: دین بر ضد فرمان فرمایی تشریفاتی قیام کرد و حکومت دینی در مقابل امپراتوری ایستادگی نمود. بنابراین تاریخ از روی انصاف حکم می کند که خون حسین علیه السلام به گردن بنی امیه است».

موریس دوکبری می گوید: «اگر مورخان ما حقیقت این روز (عاشورا) را می دانستند و درک می کردند که عاشورا چه روزی است، این عزاداری را مجنونانه نمی پنداشتند؛ زیرا پیروان حسین به واسطه عزاداری حسین علیه السلام می دانند که پستی و زیردستی و استعمار را نباید قبول کرد؛ زیرا شعار امام و آقای آنها تن ندادن به ستم بود».

دروویل، در سفرنامه خود می نویسد: «سرگذشت غم انگیز امام حسین علیه السلام و یارانش اذهان نیمی از جهان اسلام را به خود مشغول داشته است. گذشت قرن های بسیار که هرکدام فاجعه ها و غم های خود را به همراه دارد این داغ را بی اثر نکرده است و احساسی را که یادآوری آن واقعه برمی انگیزد تخفیف نداده است.... حتی دشمنان حسین علیه السلام با دیدن مقاومت بردبارانه او و از خودگذشتگی یارانش... به رحم آمدند. وقایع ثبت شده روز هولناک دهم محرم چنان از عواطف پاک انسانی سرشار است که مردم را تکان می دهد و تأثر آنها را از نسلی به نسلی دیگر منتقل می کند».

چاپ

«همه خوبند اما نه برای همه کار» مثل اسپانیائی

نقطه سر خط: بازهم «فوتبال»

علی کفاشیان و ریاست

همین چند روز پیش بود که یکی از برنامه های اجتماعی شبکه 3 سیما علی کفاشیان را دعوت نموده بود و از قبل هم با همسر وی نیز مصاحبه ای را ترتیب داده بود که در میان گفتگو آنرا پخش نمود و همسر ریاست فدراسیون فوتبالمان از دوره ای که شوهرش در «بانک» مشغول بکار بود خیلی احساس رضایت می کرد و دوره ای را که ایشان به امور ورزشی وارد شدند نیز زندگی کم حاشیه نام بردند و بعد با معذرت خواهی از فوتبالی ها فرمودند که هیچگاه مایل نبوده اند که «حاج علی آقا» به عرصه فوتبال وارد شوند و...

براستی چرا علی کفاشیان دو دستی به فوتبال ایرانی چسبیده؟ و همیشه نیز وانمود می کند که بهتر از او وجود ندارد تا این مسند را به دیگری واگذارکند! او می گوید چون آن آدم اهلش پیدا نمی شود (بوروکراسی باز)، پس ناچارید بد و خوب مرا بپذیرید (من کم کم داره از فوتبال خوشم میاد) و ببینید که در قاره آسیا 2 بار بهترین فدراسیون شده ایم! بله، من تجربه کسب کرده ام و...

بواقع اگر جامعه فوتبال ایرانی از نعمت «مجمع عمومی»ای آگاه و بیدار و مترقی بهره مند بود بی شک امثال این آقایان خیلی زودتر از اینها می بایست عرصه فوتبال را ترک می نمودند، اما افسوس که پس از «اساسنامه بازی فیفا در فوتبال ایرانی»، کمیته انتقالی آمد و مجمع عمومی فوتبال ایرانی را از نفوس بیشتری تشکیل داد اما چیدمان و فضای «مجمع عمومی» را به گونه ای قرار داد تا به نحوی زیرمجموعه فعال در بدنه فدراسیون باشند (در ظاهر نیروی حاکم و متعقله فوتبالی، ولی در باطن نیروی عقیم شده و خنثی). آن هنگام که مهندس صفائی فراهانی (که بسان مستشار فیفا مامور اجرای «نقشه راه» فیفا بود) خودسرانه آمد و مانع ورود و حضور «رسانه ها» به عنوان «اعضای مجمع عمومی فوتبال ایرانی» گردید تا این مجمع «مرده» به دنیا آید! (کر و کور و لال) و زمان نیز در این خصوص گواه و نشان است که این جمع عبارتند از «مجمع عمومی خفته گان فوتبالی». با این وصف، حال که عقل متعقله فوتبالی در خواب و خود را به خواب زده، باید که «علی کفاشیان» بسان گذشته تیم های ملی مان (جوان و نوجوانان و امید) را با ناکامی و عدم خودباوری فوتبالی روبرو کند (2بار) و با این کارنامه گواهی دهد که فقط تیم ملی بزرگسالان برای آن فدراسیون شاخص کلی و کلان فوتبالی می باشد! آری «علی خان» تو هر چه خواهی بکن.

مهم نیست که رای همسر و فرزندانت چیست!

مهم نیست آبروی ملی و تبعاتی که از عدم خودباوری فوتبالی و ملی در روح نسل نونهال و نوجوان و جوان و امید بر جای میگذارید تا چه میزان است.

مهم نیست که هیچ طرح و برنامه ای جهت پایه های تیم های ملی مان نداشته و نداری و هنوز نیز نمی دانی که فوتبال ایرانی در چگونه ساختاری سیر و سلوک می کند.

مهم نیست که خنده هایت چون نیشی در دل اهالی فوتبال اثر می کند و تبدیل به زهری تلخ می گردد.

مهم اینست که به این پست بچسبی و از اشتهاری که نان و نام برایت می آورد بهرمند باشی و در راستای «ساختار سازی در AFC» نقش آفرینی کنی.

و مهمتر اینست که جامعه فوتبالی در سستی و رخوت خود چنان غرق هستند که می توان به صراحت گفت که "کی به کیه ، تاریکیه" و تو هر طور که مایلی بچرخان! یه مدت این رسانه ها «گیری» می دهند و تو بوق و کرنا می کنند و بعد می گذرد باز روز از نو و تجربه اندوزی از نو !!!

یکی از اهالی فوتبال مهدی میرابی

دیگران خیلی زود بازخورد رفتار ما را نشان می دهند. درستی و نادرستی کردارمان را در نگاه و سخن دیگران خواهیم یافت. «بودا»



چاپ

 گاهی وقت ها 

گاهی وقت ها ...

گاهی وقت ها نفر اول شده ای ولی به جایگاه دیگران حسرت می خوری.

گاهی وقت ها باید به خاطر جایی که هستی شاد باشی.

گاهی وقت ها متوجه جایی که ایستاده ای نیستی.

گاهی وقت ها نگاه دیگران برایت مهمتر از نگاه خودت به زندگی می شود.

گاهی وقت ها صدای دیگران نمی گذارد آنچراکه باید، بشنوی.

گاهی وقت ها می بازی اما شاید که به هدف نزدیک تر شده باشی.

گاهی وقت ها داشته هایت بیشتر از ادعایی است که برنده ها دارند.

گاهی وقت ها لازم است هرجا که هستی از خودت راضی باشی.

چاپ

منشور اخلاقی ورزش

پيام اپيكتتوس، فيلسوف يوناني از اعماق قرون (حدود 2000 سال پيش) برای ورزشكاران

«از آغاز تا انجام هر كار را در نظر آر و آنگاه بدان بپرداز. و گر نه چون عواقب كار را نسنجیده باشی، نخست با شوق بسیار بدان روی می آوری و سپس همین كه دشواریها پدیدار شوند، یكباره فرو می مانی. آیا مشتاق آنی كه در بازیهای المپیك پیروز شوی؟ من نیز بدان مشتاقم. قسم به خالق یكتا كه چیز پسندیده ایست. اما پیش از آنكه بدان راه گام نهی، عواقب آن را در نظر آر. باید قید انضباط به گردن نهی؛ به اندازه خوری؛ از شیرینیها بپرهیزی؛ در ساعات مقرّر در سرما و گرما به تمرین بپردازی؛ آب سرد و شراب جز به اجازة مربیان ننوشی؛ باید همچنان كه بیمار خود را به پزشك می سپارد تو نیز اختیار خود را یكجا به مربیت دهی و چون گاه مسابقه در رسد آماده باشی كه ضربتها خوری؛ دستت بشكند؛ مفصلهایت گزند بیند؛ دهانت به گل آلوده شود؛ و با این همه به جای شهد پیروزی شرنگ شكست به كامت ریخته شود. چون همة اینها را دانستی و همچنان خود را مشتاق یافتی، آنگاه به میدانهای ورزش گام نه. كار بی مطالعه شیوة كودكان است كه هر دم به چیزی دل می بندند. مانند آنان تو نیز یك روز ورزشكار، روز دیگر گلادیاتور، یا ناطق، یا فیلسوفی، لیكن در حقیقت هیچ یك نیستی. مانند بوزینگان به هر چه می رسی خیره می نگری و  از آن تقلید می كنی؛ ابتدا به شتاب و بی تفكر به كارها روی می آوری و آنگاه هیچ یك را به انجام نمی رسانی.

ای مرد ابتدا به كیفیت كاری كه در پیش گرفته ای بیاندیش، سپس به توانایی خود بنگر و ببین آیا یارای آن را داری. آیا می خواهی در بازیهای دو و میدانی شركت كنی یا در كشتی؟ به بازوهایت و اندامت و كمرت نگاه كن. زیرا هر انسانی بهر كاری ساخته شده است.

اگر می پنداری كه ورزشكار  نیز می تواند مانند دیگران بخورد و بیاشامد و شعلة‌ هوسها را فرو نشاند، پندارت خطاست. باید تا دیر گاه بیدار باشی؛ سخت بكوشی؛ آشناهایت را رها كنی؛ از برنده تحقیر بینی؛ مورد تمسخر قرار گیری؛ و به شرف و كار و اعتبارت بدترین لطمه ها وارد آید.

مسئله این است: آیا تو آماده ای كه چنین بهای گران برای آرامش خاطر، آزادی و آسایش خود بپردازی؟ اگر آماده نیستی گرد آن مگرد. مخواه كه مانند كودكان روزی فیلسوف، روز دیگر مالیات ستان، سپس ناطق و آنگاه مباشر قیصر باشی. این خواهشها با هم بر آورده نمی شوند. تو باید یك انسان باشی، خوب یا بد، یا مبانی معنویت را استوار سازی یا استعداد های جسمانی را پرورش دهی. یا باید "درون" را در یابی و یا "برون" را. خلاصه از مقام یك فیلسوف و یك رهگذر ساده باید یكی را بر گزینی.»


«اپیكتتوس، اندیشه ها"، بخش 29 »


فیلم فوتبال

برترین گلهای تاریخ

جادوی فوتبال خیابانی

بهترین بازیهای تاریخ

برترین بازیکنان تاریخ

کاریکاتورها

نظرسنجی

نظر شما درخصوص وب سایت فوتبال مردمی چیست؟
 

تعداد بازدیدکنندگان

mod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_countermod_vvisit_counter
mod_vvisit_counterامروز7
mod_vvisit_counterدیروز95
mod_vvisit_counterمجموع104796